Bir sebebi olmalı insanın. Kalmak için de gitmek için de bir sebebi olmalı. 

''Ateş yakabildiği her şeyi küle dönüştürdükten sonra söner. ''

Nar zamanıydı.
Her sene hatırlayacak mıyım ben bu nar zamanını.
Tam geldiğinde o zaman anlamsız düşücek mi bu his içime.
Nar zamanıydı ömrüm değiştiğinde.
Geleceğimi değiştirmem mi gerekiyordu, o yüzden mi çıkmıştım o dallarından kırmızı narlar sallanan ağaçların yanından.
Bileydim çıkar mıydım o yokuştan?

Bazen tüm bu yolu, Michelleden yoga dersi almak için geldiğime inanıyorum. Kulağa saçma geldiğinin farkındayım ama bazen sanki yollar sadece, yalnızca belirlenmiş insanlarla karşılaşmak için çizilmiş gibi..

Hata ettim. 
Siz hiç hata ettiniz mi? Ya da şöyle demeliyim, hiç hata ettiğinizi kabul ettiniz mi? 
Ben hata ettim. 
Bir büyük hatanın içinde binlerce ufak hata daha ettim. 
Hata ettim. 

Bekle dedi gitti.
Ben beklemedim o da gelmedi. 
Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi.

Geçiyordu..
Hayat adını verdiğimiz, zaman anlamını kattığımız,
güneşin doğuşu ve batışı ile taçlandırdığımız günlerimiz geçiyordu.
Herkes kadar yorgundum yahut herkesten fazla ya da az kime ne?
Bize ne?
Kendimizle yaşayamadıktan sonra,
anlamlandırdığınız şeylere biz kendi anlamlarımızı katamadıktan sonra yaşasak
size ne?