les tilleuls

Les tilleuls sentent bon dans les soirs de juin!
L'air est parfois si doux, qu'on ferme la paupière!
Le vent charge de bruits, la ville est pas loin.
A des parfums de vigne et des parfums de bier..
Vous etes amoureux. Loue jusqu'au mois d'aout.
Vous etes amoureux. Vos sonnets le font rire.
Ce soir la.. Vous rentrez aux cafes éclatants.
Vous demandez des bocks ou de limonade..
Les tilleuls sentent bon dans les soirs de juin.
L'air est parfois si doux, qu'on ferme la paupière..


C'est un toujours plaisir avec Rimbaud

alacakaranlık

 

Alacakaranlıktan hep çekinirdim, hep çekindim.

Güneyden çıkarken hep, yolda bir ufak kasaba vardı. Nedense hep alacakaranlıkta geçerdik ordan. Eski bir köprüsü vardı taştan, altından geçerdi yol ve ben hep korkardım ordan. Yıllarca.. Bilmem ki belki de hayal gücümle yaratırdım orda yaşananları, o koca taştan evdeki hayali karartıları.. Hep alacakaranlıktı. Sabaha karşı çıkardık yola ondan öte gelirdi. Babam korkuturdu bizi. Gece basmadan geçmeliyiz bu köprüyü derdi. Karanlık olmadan geçmeliyiz.. 

Belki de bundan öte gelir hep biraz çekindim alacakaranlıktan, oysa asla gecenin koyuluğundan değil. İnsanın kendisi ile yüzleşmesinin, yalnız kalmasının en zor olduğu gün anı olarak gördüm onu. Korktum.. 

Hatırlar mısın? Hep alacakaranlıkta ağlardın, dalardın, başını sarkıtırdın yataktan ve o dikey camdan dışarıya bakardın.. Aynı gökyüzü derdin aynı alacakaranlık. Bazen elinde ki o dev poşet kolunu ağırlığı ile keserken, tramvayın durağında ağlardın ya da usulca dalardın. Alacakaranlıktı.. 

Nedense sevmem alacakaranlıklarda kendimle başbaşa kalmayı. Şimdi bambaşka bir yerde yeni alacakaranlıkları yaşama zamanı. Hem belki de korkum, endişem; o köprünün altında gizlidir öyle değil mi? Ondan öte gelmektedir.. Yıllarca ordan alacakaranlıkta geçtiğimdendir..

Huzurlu Buseden düz gülümsemelerle..

What if i fall ?
What if i can fly ?

tholos

Gitmek lazım gelir. Belki kaçmak belki gitmek; sanki tüm yolda önemli olan tek şey o rüzgarın yönünü karşından alıp arkana çekmek. Her gidiş bir kaçıştır. Bazen sahip olduğumuz yaşamdan, bazen anlardan, bazen anılardan, bazen gülümsemelerden, bazen ağlamalardan, bazense heyecanlardan. Ya da o kadar doğal olur ki kaçışımız biraz nefes almak için çıkarız. İnsan her gidişin bir kaçış olduğunu kabullendiğinde alabilir rüzgarı arkasına. Karşısına aldığı rüzgarın onu ne denli yorduğunu anladığında kaçabilir, gidebilir yalnızca. Geçicem tholosun ortasına, her haziran sonu yaptığım gibi iki denizin kavuşmasını izliycem. İki deniz; iki ayrı yönüm demek bana. İki ayrı hissim, iki ayrı busem, iki ayrı nefesim, iki ayrı bedenim.. Bu sefer daha bir huzurlu çıkıcam yeni yoluma; gitmem lazım diyebilicem kendime, güzel olucak. Güzel günler yakında.. Şimdiyse iki denizin tholosunda, karianın değil antik dünyanın en eşşiz noktasında kendi mukayesemi yapabilmek için çıkıyorum yola. Her yeni yol bir gidiştir, kaçış, ayrılış. Her yeni yol bir başlangıç. Tam da bu yüzden gitmeliyiz olric. Almalıyım seni kucağıma ve yazmalıyım istedikçe ruhum bunu! Anlatmalıyım, çözülmeliyim. Kendime sarılıp gitmek zorundayım gitmeliyim demeliyim. 

Yeni yolun keyfinde, iki denizin kesişmesinde, lotusa oturmuş Buse..

Breathe

Çünkü mutluyuz Olric.
Almışız Akdeniz' i karşıdan karşımıza.
Biraz güneş var.
Varsın Calvino okuyalım bu ara.
Çillerimiz artmış.
Denizin içinde lotusa oturmak kolaylaşmış.
Sular durulmuş.
Sakinlik çökmüş.

Breathe.
Love.
Fess up when you fuck up.
Breathe more deeply.
Love more fully.
That' s it.

the greatest

The greatest change seems to happen. When we stop trying to change and sink creatively into the mystery of the moment. The greatest transformation seems to happen. When we stop looking for the ‘solution’ and end the war with the non-existent ‘problem’. The greatest healing seems to happen. When the ‘healer’ gets out of the way and all of life’s energies are allowed to flow freely.

Differences

Isn't it funny how day by day nothing changes, but when we look back everything is different. Joy of being aware of differences..